We zijn 4 maanden verder en ik heb er zojuist maar een Weizener(biertje) op genomen. Per slot van rekening zou Ben het er weer een reden voor hebben gevonden om iets te vieren. Ja, als het aan hem lag was elke dag een feestje. En had HIJ een feestje, dan had ik dat ook.
Dat was ook aan de koelkast in onze garage te zien. Noem een soort bier, wijn of frisdrank en wij hadden het. Hij wilde namelijk nooit het risico lopen om “nee” te moeten zeggen tegen iemand die bij ons op visite kwam. En dat verwachtte hij andersom ook niet.
Ik herinner mij nog zo goed ergens op een verjaardag. Dat gezicht van hem, toen hij aan het FRUITbier moest. De gastheer dacht dat fruitbier ook gewoon bier was. Nou, dan kenden ze Ben nog niet. Je had hem in de auto terug naar huis moeten horen. Die vent had écht geen verstand van bier. Daar moest ik voortaan maar alleen naartoe gaan, maar hij ging zeker nóóit van z’n leven meer mee!
Ben was van de zware bieren. Hoe zwaarder en donkerder het bier was, hoe lekkerder hij het vond.
Hij vond ook dat er bij elk biertje een eigen glas hoorde. Ik begreep van hem dat dat te maken had met de schuimkraag en de aroma’s.
Nou, de enige aroma’s die ik rook, waren die een dag later na het nuttigen van al dat bier.
Whow, geloof me, die darmen van hem hadden het altijd zwaar na een avondje verschillende-biertjes-drinken.
En o ja, die bijbehorende glazen. De kasten puilden er van uit. En natuurlijk ook van ieder soort twee, want tja als hij samen met z’n maat toevallig hetzelfde biertje zou drinken, dan ook het bijbehorende glas. Gek werd ik van die glazen, want die mochten natuurlijk ook weer niet in de vaatwasser! Gelukkig heb ik sommige glazen heel subtiel kunnen “elimineren”.
Z’n favorietje is toch altijd “Kasteelbier donker” gebleven. Daar kon ik een glimlach mee op z’n gezicht toveren. Alhoewel, die lach is er altijd wel geweest.
Ben was een goedlachse vent. Eentje met humor en altijd gevatte opmerkingen.
Ik mis ze. Nog iedere dag. En alhoewel we 4 maanden verder zijn lukt het me nog steeds niet tegen die stilte op te boksen.
Die stilte, die enorme stilte…..
Samen was alles leuker, alles gezelliger en ons leven goed. En nu is alles zó anders.
Ben zorgde voor stabiliteit in mijn leven. Dat er structuur was en duidelijkheid.
Wij konden lezen en schrijven met elkaar. Ook al zei hij nee, kreeg ik toch een ja.
Vanaf het moment dat wij elkaar in 1989 leerden kennen, zijn wij samen geweest en nooit meer uit elkaar gegaan.
Morgen, dinsdag 23 juni – onze trouwdag - zouden we 31 jaar getrouwd zijn en op dit moment eigenlijk een cruise moeten maken naar de Noordkaap. En dan loopt alles anders.
En ik zie zo onwijs tegen morgen op.
Ik ben niet alleen Ben kwijt. Ik ben mezelf ook kwijt.
Gelukkig heb ik nog konijn Mako en parkiet Pedro, al zeggen die weinig terug.
Echter ook geen gezellige Netflix-avondjes meer. Geen bakje chips of biertje.
Hoe kut het WK nu voelt, wanneer ik thuis alleen voetbal zit te kijken, terwijl ik om me heen mensen afspraken hoor maken en al het oranje zie.
Ik had me alles anders voorgesteld en het doet pijn. Zó ontzettend veel pijn….
Juist nu voel ik nóg meer hoeveel ik Ben mis. Ik wil samen kijken, wedstrijden analyseren, reuring en geen pijn voelen.
En samen is toch veel leuker dan alleen….
Afgelopen zaterdag heb ik weer als een Tina Trucker achter het stuur in “Ons Motje 2.0” gezeten.
Een Camperrijvaardigheidstraining van de NKC.
Met mijn rij-instructeur Frenk waande ik mij weer even een uur lang terug in de tijd toen ik als 18-jarige autorijles kreeg. Kan ik nu (bijna) met twee vingers in mijn neus die “kempert” achteruit inparkeren. En voel ik mij met al zijn tips en trucs weer een stuk zelfverzekerder. Al met al vertrouwt mijn Frenkie mij zijn camper toe – zegt-ie – én denk ik nu geschikt te zijn voor Zandvoort.
Ondanks al mijn voorbereidingen ben ik toch nog niet “in vorm” om ermee weg te gaan. Het lijkt zo makkelijk, maar dat is het echt niet.
Mijn gevoelens gaan op en neer. En wie hou ik voor de gek als ik zou zeggen “het gaat goed”. Het komt niet meer goed, maar het wordt vast wel weer beter.
Het enige wat ik wil is aanspraak, mensen om me heen en sociale contacten, want dat is iets wat ik zó ontzettend mis en zó nodig heb.
Of dat iemand weer dat biertje komt drinken of een bakkie komt doen. Ook al is het maar voor even.
Ik word soms knettergek van die stilte en dat gemis.
En af en toe dan is het net alsof ik Ben hardop hoor zeggen “Kom op, Jansen, je kan het!”
Maar dan denk ik: "Ik kan het ook hoor Ben, en ik doe m’n best, maar soms, soms is het zó verdomd moeilijk!"
